Sonunda çözüm bulunacak umuduyla beklemeye başaladım. Aradan geçen 10 dakika sonunda yetkili standımın önünden geçerek çıkışa doğru ilerledi. Yanındakilerden birinde bir peynir torbası.

Çözüm bulundu 2 kg peynir karşılığında çözümsüzlük. İşte memlekette sözün bittiği SON NOKTA.

- Bu kolye taş mı?
- Hayır hanımefendi o el yapımı cam bir kolyedir.
- Hııı kırılır mı?
Kafamın üstündeki baloncukta geçenler ” kırılmayan cam icat edildi de benim mi haberim yok?”

*******
- Şu ne kadar?
- Pardon beyefendi hangisi?
- (Gösterdiği dekordan bir mumluktur ve İkea’da çok cüzi bir rakama satılmaktadır) O satılık değil beyefendi.

******
Hızlı adımlarla standa bir bayan yaklaşır,

- Şu ne kadar?
- Hangi küpe hanımefendi?
- Küpe değil şunu diyorum, küpeleri taktığınız kelebek
Kafamın üstündeki baloncukta geçenler ” ben dekorları satsaydım sanırım daha fazla para kazanırdım.”

******
Bir süredir vitrin önünde ürünleri dikkatlice inceleyen bir ziyaretçi
- Şunun fiyatı nedir?
- Şu menekşe desenli kolye mi hanımefendi?
- Kolye değil, kolye ucunu taktığınız boyunbağı.
- Tek satmıyoruz
- Niye?
(Sorulan son günlerin modası titanyum kurdeladır ve birçok yerde kolayca bulunmaktadır.)

23-31 Aralık tarihleri arasında Askeri Müze’de düzenlenecek Hediye Festivaline RedApple olarak ben de katılıyorum. Sevdiklerinize alacağınız hediyeye henüz karar veremediyseniz işte size fırsat standımı ziyaret edin. Tamamen el yapımı olan takı ve ev aksesuarlarında cam kullanıyorum. Her defasında cama farklı bir şekil vererek yeni bir takı çıkıyor ortaya. Camın büyülü dünyasına merhaba demek için…

Red Apple Cam Takı Atölyesi

İki kardeş ve belki de bugüne kadar hayat ile yapamadıkları bir hesaplaşma. Hester evini terk etmesinin üzerinden 15 yıl geçtikten sonra birgün geri dönüyor. Babasının kopan bacağı nedeni ile aldığını fakat çocuklarına söylemediğini düşündüğü tazminat parası için. Erkek kardeşi ile yapılan pazarlık ve eski eşyaların arasında başlayan para ayarışı. Bulunan anılar, yoksulluğun çocukluk ve gençliklerine etkileri. Valizden çıktığında anne kokan elbise ve belki de en acısı sadece bir kez giyebildiği gıcır gıcır ayakkabılar. Hester kendine alınan ayakkabıyı eskimesin diye bir kez giyebilmiştir. Annesi giymesine izin vermemiştir. Sonuçta ayakkabı küçük kalmış ve bir kez giyilmiş olarak kaldırılmıştır valizin içine.

Benim içimi en çok acıtan belki de bu oldu. Benzer durumu anneannem ile kaldığım dönemde ben de yaşamıştım. Alınan elbiseler eskileri yıpranmadan giydirilmemiş bir yıl sonra ise büyüme çağındaki çocuğa girmez olmuştu. Belki de bu nedenle (özellikle ayakkabıda) birçok kez, eskileri paketletip yenileri ile devam etmişimdir yoluma.

Oyuna ait bilgiler;
Yazan : ATHOL FUGARD
Çeviren : AYŞİM TANLI
Yöneten : TANER BARLAS
Oyuncular: AYŞEN SEZEREL, TOLGA YETER
Dramaturgi : DİLEK TEKİNTAŞ
Sahne Tasarımı : BARIŞ DİNÇEL
Işık Tasarımı : İLHAN ÖREN
Kostüm Tasarımı : DUYGU TÜRKEKUL
Efekt : ERSİN AŞAR
Yönetmen Yardımcısı : ASLI NİMET ALTAYLAR-ESRA EDE

Çok popüler olan kitapları okumaktan özellikle kaçınırım. Ne zaman ki artık o kitap ve yazarı hakkında gazete ve dergilerde yazı çıkmaz işte o zaman benim o kitabı okuma zamanım gelmiştir. Bu sefer öyle olmadı. Bir hafta sonu gazete eklerini karıştırıken “Ye Dua Et Sev” adlı kitabın yorumlarını okurken bu kitabı okuma isteği belirdi. Kitapçıya ilk gittiğimde de başka kitaplara bakarken gözüm sürekli Ye Dua Et Sev’e takıldı. Karşı koymaktan vazgeçip aldım ve kısa bir sürede de okudum.

Okuyan ya da filmi seyredenlerin bildiği gibi kitap üç bölümden oluşuyor İtalya (Ye), Hindistan (Dua Et) ve Bali (Sev). Kitapta okurken en zorlardığım hatta zaman zaman sıkıldığım bölüm Hindistan’daki iç yolculuğu oldu. Bazı bölümlerinde de kendimden birşeyler buldum. Kitabı bitirdiğimde daha filmi vizyona girmemişti. Bir kaç hafta sonra filmine gittim. Çıkışta damağımda bu pastanın lezzetinde eksiklik olduğu duygusu vardı. Kitabı 2 saatlik bir filmde anlatmanın zor olduğuna katılsam da bir okuyucu ve izleyici olarak bir kez daha ya kitabı oku ya filmi izle dedim kendime.

Devam niteliğindeki kitaplarda çok çekici gelmediğinden olsa gerek ikinci kitap “Ye Dua Et Evlen” ilgimi çekmedi. Hikaye ilk kitaptaki tadıyla kalsaydı keşke.

Önce yeşile büründü dallar, sonra meyvasını verdi ve derken sıra geldi hasata “Bağbozumuna”. Uzun yıllar sonra bir bağbozumundayım. Yol boyu sergiler kuruyuncaya kadar kesilen üzümleri ağırlamakta. Sabahın erken saatleri ile bir telaş başladı bağda. İşçiler gelmeden son hazırlıklar yapıldı. Üzümün bandırılacağı ilaçlı su hazırlandı, bağ bıçaklarının kontrolü yapıldı. Sepetler sıra sıra dizildi.

Sepeti ve bağ bıçağını alan gitti asmaların yanına ve başladı hasat. Tüm yılın emeğinin alınacağı son aşama.

Yakından tanık olunca ne kadar zor bir iş olduğunu bir kez daha hatırlıyorum. Bir yandan üzümler kesiliyor, bir yandan ilaçlı suya bandırılıyor ve kuruması için sergiye seriliyor. İki emek yoğun günün ardından bağda hasat bitiyor. Yeşilin altın sarısına sonra da kahverengiye dönüşünü beklemeye başlıyoruz.

Havalar biraz rüzgarlı ve bol güneşli olsa da en kısa zamanda toplanabilse üzümler. Çöpü savrulsa ve çuvallanarak satışa hazır hale gelse. Umutlu bekleyiş başlıyor, yürekler ağızlarda ya yağmur yağarsa diye. Geçen sene olduğu gibi bu senede hava müsaade etmiyor ve yağmurdan nasibini alıyor sergide kurumayı bekleyen üzüm. Doğa karşısındaki çaresizliğimiz birkez daha gösteriyor kendini.

Kıyıköy, İstanbul’a yakınlığı ve doğal güzelliği nedeniyle son zamanların uğrak noktalarından biri. Bir tarafta Kazan ve Pabuç dereleri diğer tarafta deniz daha ne istenir ki.

Pabuç deresine doğru yol alırken, kıpkırmızı bir örtü gibi serilen gelincikler karşıladı yol kenarında bizi. Park edip arabayı yürümeye başladık gelinciklere doğru. Taze kır çiçeklerinin insanı sarhoş eden kokuları eşlik etti bize. Pabuç deresinde ise açmak üzere olan nilüferler. Her mevsimin ayrı bir güzelliği olsa da bahar bir başka. Tabiat ananın uyanışı bir başka. Sadece ağaçlar ve çiçekler değil uyanan, kuşlar ve diğer hayvanlarda katılmış bu uyanışa.

Havadaki leylek sürüsü bu sene bol gezili günlerin habercisi mi acaba???

Deniz mevsimi olmadığı için mi, yoksa Karadeniz denince bir adım geri çekilmekten midir bilmem derenin güzelliği daha fazla büyüledi beni. Hem Kazan’da hem de Pabuç’da dere içinde ister kano ile deniz bisikleti ile ister tekne ile gezi yapmak mümkün. Derenin yeşiline karışan ağaçların yeşili ile dere nerde bitiyor ağaçlar nerde başlıyor belli değil. Bir iki hafta içinde çiçeklerini açacak nilüferler, kaplumbağalara ev sahipliği yapıyor. Bir de burayı nilüferler açtığında görmek var diyorum.

Kıyıköy’e gelip de balık yemeden olmaz diyerek manzarası güzel bir yer seçiyor ve başlıyoruz ziyafete. Tavsiye edilir burada her şey çok lezzetli.

Köy içinde gezerken, yapılan bir anons dikkatimizi çekiyor. “Halkımızın dikkatine! Çerkezköy’den gelen bisiklet tamircisi meydanda bisiklet tamiri yapmaktadır.” Ne kadar beklenen bir anons olduğunu meydana gittiğimizde görüyoruz… Şehir insanlarına ne yabancı bir anons.

Gelmişken gezilecek yerlerinden biri olan Aya Nikola Manastırına gidiyoruz. Ve Manastır hakkında kısa bir bilgi:

Manastır VI. Yüzyıl Jüstinyen dönemine ait olup, kaya manastırlarının en iyi örneklerindendir. Kayalara oyulmak suretiyle oluşturulan manastırın zemin katı klise, daha aşağıda bulunan bodrum katı ise ayazmadır.

Deniz sezonunda fazla kalabalık olduğunu düşündüğüm Kıyıköy bu mevsimde mutlaka görülmeli.

Oyuna geçmeden önce internetten bilet almanın avantajından bahsetmek istiyorum. Söz konusu oyuna Mart ayı için internetten bilet almıştım. Oyuna yanlış hatırlamıyorsam 10 gün kadar kala bir mail aldım Şehir Tiyatrolarından. Oyuncu rahatsızlığı nedeniyle oyun iptal edilmiş yerine Bekleme Salonu adlı oyun oynayacakmış. Hemen ben de bir telaş ama ben bu oyunu seyrettim şimdi ne olacak. Biraz dnemeden sonra verdikleri telefon numarasından bir yetkiliye ulaşabildim ve derdimi anlattım. Eğer bilet aldığım gün oyuna gitmezsem (Bekelem Salonuna) Romeo ve Juliet’in Mayıs başında oynayacağını o zaman biletimi kullanabileceğimi söyledi. Oyuna gidene kadar içinde hepbir acaba vardı. Sonuç tam da yetkilinin bana söylediği gibi oldu. Belirttikleri tarihte gidip oyunu keyiflice seyrettim. Ben bu bileti internetten almasaydım belki bu oyun iptalinden haberim olmayacak, oyuna gidecek ve hayal kırıklığı yaşayacaktım. Oraya kadar gitmişsin seyrettiğin oyunu tekrar seyretsen ayrı bir hayal kırıklığı yok eve geri dönsen o da ayrı bir hayal kırıklığı.

Neyse gelelim oyuna. Bir Shakespeare klasiği ama farklı bir yorum. Kostümlerin beyaz ve gümüş rengi olması aradaki sınıf farkının renk yerine aksesuarlarla verilmesi çok hoşuma gitti. Koreografi ve oyuncuların performansı da alkışı fazlası ile hak etti. Son iki yılda izlediğim üçüncü oyununda Mert Turak yine harika bir performans sergiliyordu. Çılgın dadı Hikmet Körmükçü’nün performansı da beğendiğim EN’ler arasındaydı.

Hemen hemen herkes tarafından bilindiği için konusuna hiç değinmeden ekip hakkında bilgi vermeyi tercih ediyorum.

Yazan: William Shakespeare
Çeviren:Özdemir Nutku
Yöneten: Kemal Başar
Dramaturg: Özge Ökten
Sahne Tasarımı: Murat Gülmez
Kostüm Tasarımı: Canan Göknil
Işık Tasarımı: Murat Özdemir
Müzik: Can Atilla
Koreografi: Hugo Wolf

Oyuncular: Levend Yılmaz, Hikmet Körmükçü, Selçuk Soğukçay, Müge Akyamaç, Mert Turak, Ece Özdikici, Ersin Umulu, Cane Çandarlı, Kubilay Penbeklioğlu, Selçuk Yüksel, Can Doğan, Mehmet Bulduk, Nevzat Çankara, Nurdan Gür, Hüsnü Demiralay, Özge O’Neill, Selin Türkmen, Serkan Bacak, Bahar Özge Göze, Murat Güreç, Yasemin Güvenç, Hamit Erentürk, Melsa Demirhan, Senem Oluz, Berk Samur.

Trafik kaosunu da ön planda tutarak erken çıktığımız yolda pek de sorunla karşılaşmadan erkenden Üsküdar’da bulduk kendimizi. Oyun başlamadan kahvelerimizi içerken hem soluklanma hem de oyun kitapçığını inceleme fırsatı bulduk. Oyunculardan bir diğerinin Serhat Mustafa Kılıç olduğunu öğrenmek ekstra bonus kazanmak gibiydi. Birkaç yıl önce yayınlanan Yol Arkadaşım dizisinde oyunculuğu ile zihnime takılmıştı kendisi.

İlginç bir sahne düzeni karşıladı salonda bizi. Hareketli barlar ve barların asılı olduğu ipler (sanırım çelik teldir). Bu hareket bir süre sonra konsantrasyonumu bozup oyundan uzaklaştırsa da çaba harcıyarak oyunda kalmaya çalıştım. Neyse ki bir süre sonra hareketler eskiye göre azaldı da ben de keyifle oyunu izlemeye geri dönebildim.

Yaprak Dökümü ile biraz üzerine yapışmaya başlayan Fikret karakteri dışında tamamen farklı bir karakterde Bennu Yıldırımları izlemek bir zevkti. Tüm ekibin ellerine sağlık. Selamlama bölümü ayrı bir keyifti.

Dramaturg Doğan Korkmaz’ın yazısından…
” Sistem bir insanı intihar etmeye zorlayabilir mi? (…) Zorlar. Üstelik bu kişinin kendi isteğiymiş gibi gösterir ve siz tam da Antik Yunan tragedyalarının kahramanlarının yaşadığı yazgının bozulmayacağı hikayeyi yaşarsınız farkında olmadan.”

Yazar Duşan Kovaçeviç’in sözleri
” Kimseyi öldürmeyeceğim. Herşeye rağmen, burası TİYATRO”

Ve Ekip
Yazan DUŞAN KOVAÇEVİÇ
Çeviren :BİLGE EMİN
Yöneten :M.NURULLAH TUNCER
Dramaturgi : DOĞAN KORKMAZ
Sahne Tasarımı : M.NURULLAH TUNCER
Işık Tasarımı : FATİH MEHMET HAROĞLU
Kostüm Tasarımı : NİHAL KAPLANGI
Efekt : ERSİN AŞAR
Yönetmen Yardımcısı : MELAHAT ABBASOVA,PINAR AYGÜN, DERYA ÇETİNEL
Oyuncular: BORA ŞEÇKİN, SERHAT MUSTAFA KILIÇ, İBRAHİM CAN BENNU YILDIRIMLAR

Bu sezon değilse de bir sonraki sezon izleyin derim.

Ortadoğu hakkında merak uyandıran bir kitap oldu benim için. Ve hazineme unutulmayacak bir bilgi eklendi muzların büyürken çıkardığı ses.

… Muzlar bir elin birbirine yapışık parmakları gibidir önce. Sonra o parmaklar büyüyüp birbirlerinden ayrılırken ses çıkartırlar. Eğer Ağustos ayında bir gece, bir muz tarlasına girersen, başka bir ses yoksa eğer o sesleri duyarsın…
” Çuk çuk çuk…”

Ve romanda beni en çok etkileyen bölüm

…Sakın bana uzaktan pahalı oyuncaklar göndermeye kalkma! Çnkü uzak, zengin ülkelerden gönderilen hediyeler çok acıklıdır. Yoksul evlerin iyiden iyiye kolunu kanadını kırar böyle hediyeler. Evdeki her şeyden, hatta bazen herkesten daha kıymetli göründükleri için evdekilerin şavkını söndürüp kendi başlarına bir ışık yaratırlar. Evin geri kalanı artık daha karanlık olur. Üstelik çocuk ne zaman ouncağı eline alsa – acaba sadece bu topraklarda mı böyle?- biri mutlaka çocuğa kızar:
Dikkat et! Dikkat et!
Millet birbirini öldürürken, Alah’ın belası oyuncak her şeyden daha kıymetli gibi görünür. Bu yüzden sevmem pahalı oyuncakları. Çocukları kıymetsizleştirmekle kalmaz, bütün aileye – sanki başka dertleri yokmuş gibi- kadersizliklerini hatırlatan bir bildiri okur bu oyuncaklar…

Beyrut, Oxfors, Paris üçgeninde geçen bu roman sizde de ilgi uyandırdıysa buyrun Ece hanım’ın açtığı pencereden siz de bakın. Avrupa’ya yaklaşmak ve yakınlaşmak ile uğraşıp dururken belki de bunun boşa kürek çekmek olduğunu idrak edin benim gibi.

Almanya’da doğmuş bir Ege çocuğu olarak kendimi Ortadoğu’dan çok uzak hissettim yıllar boyu. Bunun belki de doğru olmadığını gördüm açılan pencereden. Bakın bakalım siz neler göreceksiniz.